Κορόιδευαν αυτή τη νεαρή κοπέλα εξαιτίας των φθαρμένων ρούχων της… Η διευθύντρια της μπουτίκ τής πέταξε καυτό καφέ, πεπεισμένη ότι ήταν άστεγη μόνο και μόνο επειδή τόλμησε να αγγίξει ένα νυφικό… Ύστερα όμως ολόκληρη η μπουτίκ πάγωσε όταν ανακάλυψαν ποια πραγματικά ήταν. 😱😱👇
Η ατμόσφαιρα στην πολυτελή μπουτίκ νυφικών Aria Haute Bridal ήταν γεμάτη από το άρωμα φρέσκων ορχιδέων, πανάκριβης σαμπάνιας… και μια αλαζονεία σχεδόν απτή.
Κάτω από τεράστιους κρυστάλλινους πολυελαίους, νυφικά αξίας μιας περιουσίας έλαμπαν κάτω από το εκτυφλωτικό φως.
Στη μέση αυτού του πολυτελούς σκηνικού στεκόταν η Hazel.
Φορούσε ένα ξεθωριασμένο λαδί στρατιωτικό μπουφάν, ένα φθαρμένο μπλουζάκι και τα χάλκινα μαλλιά της ήταν πιασμένα πρόχειρα. Έμοιαζε να μην έχει καμία θέση μέσα σε αυτό το παλάτι από γυαλί και δαντέλα.
Κι όμως, το βλέμμα της ήταν καρφωμένο σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά νυφικά της μπουτίκ.
Με τα χέρια της να τρέμουν ελαφρά, άπλωσε αργά τα δάχτυλά της και άγγιξε απαλά το μετάξι.
ΠΛΑΤΣ!
Ξαφνικά, ένας καυτός καφές χύθηκε πάνω στο στήθος της.
Ο εσπρέσο μούσκεψε το μπλουζάκι της, πέρασε μέσα από το ύφασμα και κύλησε πάνω στο δέρμα της.
Απέναντί της στεκόταν η Victoria, μια πλούσια κοσμική κυρία της πόλης, ντυμένη άψογα με ένα τέλεια ραμμένο γκρι ταγιέρ. Κρατούσε ακόμη στο χέρι της το πλέον άδειο χάρτινο ποτήρι.
Δεν ανοιγόκλεισε καν τα μάτια.
Ένα παγωμένο χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό της.
— Αυτό το νυφικό δεν είναι για κάποια σαν κι εσένα… είπε με περιφρόνηση, ενώ η φωνή της αντήχησε σε όλη τη μπουτίκ. — Εγώ θα το αγοράσω.
Η Hazel έμεινε ακίνητη, ενώ ο καυτός καφές έσταζε από το πηγούνι της στα χέρια της. Κατέβασε το βλέμμα στα πλέον λεκιασμένα ρούχα της. Το στήθος της ανεβοκατέβαινε από το σοκ, αλλά δεν βγήκε ούτε μία λέξη από τα χείλη της.
Πίσω από τον πάγκο, η Francesca και η Sloan, οι δύο πιο φημισμένες πωλήτριες της μπουτίκ, δεν έκαναν ούτε ένα βήμα για να τη βοηθήσουν. Αντίθετα, σταύρωσαν τα χέρια τους και χαμογέλασαν περιφρονητικά.
— Κοιτάξτε την… χλεύασε η Francesca. — Καλέστε αμέσως την ασφάλεια. Δεν πρόκειται να αφήσουμε μια τέτοια κοπέλα να λερώσει τα νυφικά μας.
Γύρω τους, αρκετές καλοντυμένες πελάτισσες αντάλλαξαν ειρωνικά βλέμματα. Μερικές μάλιστα γέλασαν σιγανά, απολαμβάνοντας τη δημόσια ταπείνωση της νεαρής γυναίκας.
Η Hazel έκλεισε αργά τα μάτια.
Τα δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια της.
Όμως τα συγκράτησε.
Όχι… Δεν θα με δουν να κλαίω.
Ήρεμα, έβαλε το χέρι της στην τσέπη του παλιού, λεκιασμένου μπουφάν της. Τα δάχτυλά της έκλεισαν γύρω από μια βαριά κάρτα από τιτάνιο.
— Πρέπει να μείνω ψύχραιμη… ψιθύρισε.
Έπειτα έβγαλε την κάρτα.
Δεν ήταν ούτε Gold.
Ούτε Platinum.
Ήταν μαύρη ματ, διακοσμημένη με ένα χρυσό έμβλημα που μόνο ελάχιστοι από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν.
Το έμβλημα του Εκτελεστικού Συμβουλίου της Aria.
Η Victoria δεν πρόλαβε καν να καλέσει την ασφάλεια.
Οι μεγάλες γυάλινες πόρτες της μπουτίκ άνοιξαν αργά.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα μπήκε μέσα με σταθερό βήμα… και η Victoria κατάλαβε αμέσως ότι μόλις είχε ταπεινώσει το μοναδικό άτομο που δεν έπρεπε ποτέ να περιφρονήσει…
Η συνέχεια στα σχόλια. 👇👇
Φορούσε ένα μακρύ ανθρακί κασμιρένιο παλτό, κομψά γυαλιά ηλίου και ένα ανεκτίμητης αξίας κολιέ από μαργαριτάρια της Νότιας Θάλασσας.
Μέσα σε μια στιγμή…
Ολόκληρη η μπουτίκ πάγωσε.
Ακόμη και η μουσική έμοιαζε να σταμάτησε.
Το πρόσωπο της Francesca χλώμιασε.
Τα πόδια της άρχισαν να τρέμουν.
— Κ… κυρία Sterling… ψέλλισε.
Ήταν η δισεκατομμυριούχος ιδρύτρια ολόκληρης της αυτοκρατορίας της Aria, η γυναίκα που κανείς δεν τολμούσε να αμφισβητήσει.
Όμως δεν έριξε ούτε μια ματιά στους υπαλλήλους.
Διέσχισε τη μπουτίκ με αποφασιστικό βήμα και πήγε κατευθείαν στη Hazel.
Μόλις είδε τον καφέ να τρέχει πάνω στα ρούχα της, το πρόσωπό της σκλήρυνε.
Με απέραντη τρυφερότητα, σκούπισε μια σταγόνα από το μάγουλο της Hazel.
— Hazel, γλυκιά μου… Τι συνέβη εδώ;
Η Victoria έκανε ενστικτωδώς ένα βήμα πίσω.
Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή.
Το βλέμμα της πήγαινε συνεχώς από τη μυστηριώδη μαύρη κάρτα στο χέρι της Hazel στο ανέκφραστο πρόσωπο της κυρίας Sterling.
Η Hazel κοίταξε τις δύο πωλήτριες, που πλέον είχαν παραλύσει από τον φόβο.
Έπειτα γύρισε προς τη Victoria.
Ένα αχνό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό της.
Ένα χαμόγελο τόσο ήρεμο που ήταν σχεδόν ανατριχιαστικό.
— Τίποτα, γιαγιά… απάντησε με απόλυτα ήρεμη φωνή. — Το προσωπικό απλώς με βοηθούσε να διαλέξω ένα νυφικό…
Έκανε μια σύντομη παύση και πρόσθεσε:
— Και αφού φαίνεται πως έχουν τόσο πολύ ελεύθερο χρόνο… ας αρχίσουν καθαρίζοντας αυτό το πάτωμα με τα χέρια τους.
