Επτά χρόνια μετά το διαζύγιό τους, ο Νταμιέν την αναγνώρισε μόλις.
Η Απολίν καθάριζε το πάτωμα του εμπορικού κέντρου, με το βλέμμα καρφωμένο σε ένα φόρεμα που εκτίθετο πίσω από μια βιτρίνα — ένα σπάνιο κομμάτι, εξαιρετικά ακριβό. Ένα σκληρό χαμόγελο τράβηξε τα χείλη του Νταμιέν.
— Μπορείς να το κοιτάς όσο θέλεις, — σαρκάστηκε. — Ποτέ δεν θα έχεις την παρουσία για να το φορέσεις.
Η Απολίν δεν απάντησε. Απλώς σκύβοντας μάζεψε τα χαρτονομίσματα που είχε μόλις πετάξει στο πάτωμα. Όχι από ανάγκη, αλλά από σεβασμό προς τον χώρο. Τα τοποθέτησε ήρεμα πάνω στην άκρη ενός κάδου απορριμμάτων.
— Κρατήστε τα. Θα τα χρειαστείτε περισσότερο από μένα.
Αυτή η ηρεμία τον ανησύχησε. Καμία οργή. Καμία ταπείνωση. Μόνο σιωπηλή αξιοπρέπεια.
Η Κάντις γέλασε πλάι του.
— Φτωχή, αλλά περήφανη… όπως πάντα.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, το εμπορικό κέντρο σαν να πάγωσε. Άνδρες με σκούρα κοστούμια μπήκαν, ακολουθούμενοι από μια ομάδα δημοσιογράφων. Ο διευθυντής υποκλίθηκε βαθιά μπροστά στην Απολίν.
— Κυρία, όλα είναι έτοιμα. Η παρουσίαση ξεκινά σε τρία λεπτά.
Όλος ο χώρος βυθίστηκε σε μια μη πραγματική σιωπή.
Ο Νταμιέν ξαφνικά χλωμιάζει.
— Κυρία… Απολίν; — ψέλλισε, με πνιγμένη φωνή.
Αυτή απλώς κούνησε το κεφάλι της.
Και, για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, κατάλαβε ότι ποτέ δεν είχε πραγματικά γνωρίσει ποια ήταν…
👉 Η συνέχεια σας περιμένει στο πρώτο σχόλιο 👇👇👇
Χωρίς λέξη, άφησε το πανί και αφαίρεσε τα γάντια της. Μια βοηθός πλησίασε και της φόρεσε στους ώμους ένα άψογο λευκό σακάκι.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η καθαρίστρια είχε πάψει να υπάρχει.
Μπροστά του στεκόταν μια όρθια, κομψή γυναίκα, με ήρεμο και αμείλικτο βλέμμα.
Ο γκριζομάλλης άνδρας προχώρησε μπροστά:
— Κυρίες και κύριοι, έχω την τιμή να σας παρουσιάσω την κυρία Απολίν Ρουσσό, ιδρύτρια του οίκου μόδας Phénix Rouge και κύρια επενδύτρια της συλλογής που αποκαλύπτεται απόψε.
Ο Νταμιέν ζαλίζεται.
Πίσω της, το κόκκινο φόρεμα στολισμένο με ρουμπίνια — αυτό που είχε περιφρονήσει — έφερε διακριτικά το όνομά της.
Η Απολίν χαμογέλασε.
— Επτά χρόνια πριν έλεγες ότι δεν ήμουν στο ύψος σου. Πριν λίγα λεπτά, ότι δεν θα άγγιζα ποτέ αυτό το φόρεμα.
Η βιτρίνα άνοιξε. Κάτω από τους προβολείς, άγγιξε απαλά το κόκκινο ύφασμα.
— Λυπάμαι… — ψιθύρισε. — Γιατί εδώ, αυτός που δεν έχει πλέον θέση… είσαι εσύ.
Το τηλέφωνο του Νταμιέν δονείται ασταμάτητα.
Σύμβαση ακυρώθηκε. Επένδυση αποσύρθηκε. Αποκλειστικότητα υπογράφηκε με την κυρία Απολίν Ρουσσό.
Η Κάντις άφησε το χέρι του, χλωμή σαν φάντασμα, και απομακρύνθηκε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Η Απολίν πέρασε δίπλα του. Δεν σταμάτησε.
— Ευχαριστώ… που με άφησες να φύγω.
Ο Νταμιέν έμεινε μόνος, αιχμάλωτος σε μια πολυτέλεια που πλέον δεν του ανήκε.
